Gedichten, schilderijen en Schrijfsels

Ik heb gedurende de afgelopen 40 jaar wel eens wat geschreven (dagboeken vol!), voor mezelf, mijn collega's, mijn kinderen of ouders, waarbij mijn dochter Suzanne de Riet (jazeker, die illustrator, goed is zij he?!) soms een heel treffend of ontroerend beeld kon maken. Deze "schrijfsels" staan bij mijn weblog. Verder staan er wat gedichtjes en een aantal foto's van schilderijen op de site, ik zal dit regelmatig aanvullen. 

Mijn schilderijen vormen een groeiende stroom van emoties, die ik steeds beter lijk te kunnen uiten. Er komen steeds mooiere en kleurrijkere doeken onder mijn handen vandaan, daar ben ik blij om. 

Waarom deze website?

Ja, waarom eigenlijk? Omdat ik met creativiteiteen heleboel heb kunnen kanaliseren in mijn leven.  Omdat ik je deelgenoot wil maken van alles wat ik tegenkom in mijn leven. Omdat ik op een tweesprong sta, en niet weet welke kant het op gaat. Omdat ik met schrijven de zaken op een rijtje krijg, mijn emoties kan uiten en misschien ook nog voor anderen herkenning en een (wrange?) glimlach kan betekenen. Omdat ik je misschien nog een idee aan de hand kan doen, omdat ik misschien van iemand een leuk idee terug krijg op mijn vragen. Wie weet....

Wie ben ik?

Ik ben Marjolein van Eijndhoven, afgekort: ME. Ja, ik weet het, ME is ook een vermoeidheidssyndroom, maar toch, het zijn ook mijn initialen. Het is MIJ, en ik heb al een heel leven achter mij. Getrouwd op mijn 19e, 5 kinderen gebaard tussen 22 en 27 jaar, gescheiden toen ik 30 was. Daar zat ik, met 5 koters in een zeeuws dorpje... Ook daar kom je doorheen, hoor, en met de hulp van hele lieve mensen (familie, vrienden) en natuurlijk die vijf prachtige kinderen, leer je het leven weer oppakken. Vijf jaar later had ik een volledige baan en runden we met zijn zessen het huishouden. Op mijn 40e (1995) leerde ik mijn huidige vrouw kennen. Jazeker, een vrouw. Toen kwam ik (emotioneel) thuis. Sindsdien zijn we bij elkaar, sinds 1998 getrouwd. 

Op dit moment...

Op dit moment is het weer een roerige periode in mijn leven. Vorig jaar is mijn moeder overleden, mijn vader is in 2007 al gestorven. Ik ben wees. Ik voel me ook heel ontheemd en ik mis ze allebei soms heel erg. Ik ben geen kind meer. Ik ben inmiddels bonma van 9 kleinkinderen (van drie van de vijf kinderen) en werk al weer 13 jaar als grafisch vormgever bij een groot Ingenieurs- en Adviesbureau. Maar het gaat niet goed in die sector en we zitten midden in een reorganisatie. Weet je hoe ze dat noemen tegenwoordig? Herpositionering. Een mooi, duur woord voor afslanking. En mijn baan staat op de tocht. Echt wel! En ik ben 56 jaar. Dus dat ziet er niet goed uit. Hoe het zich gaat ontwikkelen is iets waar ik geen zicht op heb, maar het voelt niet goed. We zullen zien.

Ik vind het leuk dat je interesse hebt, zie graag een berichtje binnenvliegen met daarin jouw indruk of mening en ik hoop dat je nog eens terug komt!