Lusteloos zet haar ene voet zich voor de andere.
Haar schouders hangen
In haar hoofd gonzen herinneringen,
beelden en flarden van gesprekken 

Dikke regendruppels mengen zich
met haar tranen en haar snot
Niemand die het ziet
Liefdesverdriet 

Je ogen zullen niet meer huilen
Je benen niet meer dansen
Je armen niet omhelzen
En zonder lach verdwijnt de geur
Van liefde, zorg en hoop

Wat rest zijn machteloze tranen
In het harde licht van later
Zij  bijten in mijn wangen
Als je wegzakt in de dood

En toch zie ik nog even
Een glimp van eeuwigheid

Ik loop graag in de regen,
Dan zie je mijn tranen niet
Ik loop graag in de wind,
dan hoor ik mijn gedachten niet

Ik hou van de donder
Die vult mijn leegte
Ik zit graag in de zon,
dan voel ik de kilte niet

want mijn hart is leeg
en ik mis je stem
Ik mis je gedachten
Ik mis je lach

Ik mis je
Ik leef,
En jij bent dood

De wind waait bomen,
bloemetjes en plantjes krom.
Je lacht, je hijgt, je ploetert...
en dan waai je om!

Heb jij dat ook gehad,
die dromerige uren
die tere, zachte buien
die dagen konden duren?
Had jij dat ook, moeder? 

Heb jij dat ook gehad
die redeloze angst
zo vlak voor de bevalling?
En ‘s nachts was ik het bangst…
Had jij dat ook, moeder? 

Heb jij dat ook gehad,
die tranen in je ogen
toen je over het kind,
jouw kind stond heengebogen?
Had jij dat ook moeder? 

Heb jij dat ook  gehad,
die kleine, grote zorgen?
iet voor jezelf, maar voor je kind
een vage angst voor morgen?
Had jij dat ook, moeder?