logo

Weblog van Marjolein

Dit weblog is te zien sinds maart 2011. Voel je vrij om commentaart te leveren, het enige dat ik verlang, is je naam of emailadres. Dan kan ik in ieder geval zien van wie het afkomt. 

Bijna dertien procent van de werkende mens in Nederland heeft last van burn-outverschijnselen! 

En ik snap hoe dat komt!

Want als ik om me heen kijk, zie ik steeds meer mensen tegen beter weten in van alles doen, naast de dagelijkse beslommeringen en werk. Want je moet meedoen: met de buurt, met de kinderen, met de familie, met collega's. Er wordt standaard van je verwacht dat je meedoet met de leuke dingen die georganiseerd worden of de sportieve mogelijkheden die geboden worden. Ook de meeste kinderen vinden het heel gewoon dat ze twee, drie of vier verschillende activiteiten kunnen doen naast hun school. Dat ze in staat gesteld worden om het te doen (door hun ouders dus!). 

Halen en brengen

Want een gewoon sportclubje is niet meer aan de orde. Het sporten is een serieuze bezigheid met aparte kleding voor iedere sport, apart schoeisel en allerlei attributen. Daarnaast is de sportclub niet meer om de hoek op het grasveld bij de school, maar vaak aan de buitenkant van het dorp/stad. De kinderen kunnen niet altijd zelfstandig op de fiets daar komen, dus worden ze veelal gehaald en gebracht door hun ouders. 

Stressen voor, tijdens en na het werk

En doordat steeds meer mensen meer willen, moeten, kunnen, moet er ook steeds meer geld verdiend worden. Want alles moet betaald worden... en het kost een bak met centen!
Buiten het feit dat iedereen geacht wordt betaald werk te verrichten vanaf een bepaalde leeftijd, is het ook nog eens zo dat beide ouders wel moéten werken, willen ze niet failliet gaan aan de kosten van de huidige algemeen geaccepteerde levensstijl. Theater, popconcerten, stappen, 2 x per jaar met vakantie, kleding, etenswaren, x-boxen en wii, telefoons (met abonnementen!), internet en kabel-tv-abonnementen, we willen zoveel en zijn bereid om ons ziek te werken om het geld hiervoor te kunnen opbrengen.

En dan...?

Grote delen van de werkelijkheid ontsnappen hierdoor aan onze aandacht. Razendsnel racen we van de ene activiteit naar de andere. Dan kun je er ook niet van genieten, dan word je ziek. De symptomen: je wordt echt cynisch over je werk, merkt dat je niets durft, nergens meer echt zin in hebt, slecht slaapt en een kort lontje hebt. Bovendien krijg je ook fysieke klachten als moeheid, hoofdpijn en buikpijn. Je krijgt concentratieproblemen en je vergeet veel en snel. Je haalt zaken door elkaar en kunt niet meer uit je woorden komen.
Dan brand je dus helemaal op....

Stop ermee.

Hou ermee op voor het te laat is!

Doe eens een (paar) stap(pen) terug. 

Kijk naar je leven en zie hoe goed je het hebt. Leer je kinderen niet dat ze altijd overal op ieder moment maar over kunnen beschikken, daar help je ze niet mee. Je koopt hoogstens je eigen schuldgevoel of gemak af. Leer ze liever tevreden te zijn met weinig, en blij en dankbaar met iets extra's. Laat ze muziek uit de radio horen, in plaats van machinegeweren uit een spelletje of een actiefilm. Blijf thuis op zondag en speel een spel met de familie in plaats van jezelf onder te dompelen in de anonimiteit van een meubelboulevard of een McDonalds. Eet gezamenlijk aan tafel in plaats van voor de tv op de bank. 

Heb belangstelling voor elkaar.

Wees werkelijk geinteresseerd in elkaar en in de prachtige plek waar je mag leven. Je zult zien dat je dubbel terugkrijgt wat je vanuit je hart geeft aan elkaar!

 

Patroon

Gisteren ’s avonds nog eens goed nagedacht over hoe ik de dagen het beste kan indelen. Gemma wees me erop dat ik dus nu weer meteen terugval in het oude patroon van allerlei dingen “moeten” doen. Dat ik het tegenovergestelde doe an wat ik graag wil: meegaan op de stroom van het leven en meer rust en ruimte voor mezelf inbouwen, zonder een nutteloos bestaan te hebben.

Zo, dit is de eerste dag van mijn zoektocht naar een ander leven. Wel met dezelfde mensen waar ik van houd, natuurlijk. Maar in een andere vorm, met een ander gevoel, met een nieuw doel: leven zoals leven bedoeld is. Met uitdaging, passie en ruimte, maar ook met alle voor en tegenspoed die iedereen ervaart in zijn leven. Ik wil niet meer geleefd worden, ik wil het zelf doen.

Schilderijen

ME op Twitter